martes, 3 de febrero de 2026

Odilio I Rex Emperatorum

 


Salve, Odilio I, el monarca que prefiere el cauce del río al trono de oro!
​Es fascinante ver cómo Su Majestad ha logrado equilibrar el peso de la corona con la ligereza de una caña de pescar. 
Dicen las crónicas de la Catedral de la Farria que, durante su unción por el Obispo de Perrelos, se escuchó un sutil chapoteo; algunos dicen que era agua bendita, otros juran que eran las truchas saltando de alegría al saber que su mayor admirador ya era Emperador.


Crónicas de un Trono Peculiar
​El Diplomático del Amor: Su relación con la Visir de Mingarabeiza es la envidia de toda la aristocracia.
Es el "novio eterno", demostrando que en el imperio de Odilio, el amor no entiende de protocolos, sino de paciencia infinita (probablemente la misma que usa para esperar a que pique el pez).
​La Escuela del Maestro Mingus: Se rumorea que sus decretos imperiales tienen un ligero aroma a río. Gracias a las lecciones del gran Señor Mingus dos cás, 
Odilio I es el único emperador capaz de firmar un tratado de paz y, acto seguido, montar una mosca seca con una destreza que haría llorar a un artesano medieval.
​Un Imperio de Bondad: Aunque su título diga "Por la gloria de todos", todos sabemos que si hay una trucha difícil en el pozo, la gloria puede esperar hasta después del atardecer.
​Es, sin duda, el soberano más tierno que ha visto la historia: un hombre que domina el mundo con una mano y sujeta el salabre con la otra.

viernes, 30 de enero de 2026

O trío Os Esparrexedores actúaron no Restaurante Mamá Torrelia

 

No Restaurante Mamá Torrelia de Viladerrei fixo aparición o xa lendario trío Os Esparrexedores: formación musical especializada en soprar con convicción en espallar melodías coma quen airea unha leira en primavera.
Ataviados con túnicas de respeuto litúrxico-festivo e turbantes que xa quixeran para si certas comparsas de Oriente Próximo, Os Esparrexedores demostraron que se pode facer música intensa mesmo cando o vermú non pasa do zume serio. O clarinete falaba, o saxo argumentaba e o bombardino asentía con gravidade institucional, creando un diálogo musical que os presentes cualificaron de “inesperado pero correcto”.
A acústica do local, convenientemente revestida con cartón de ovos de alta gama, contribuíu a que cada nota rebotase con dignidade e volvese ao seu dono, algo que o trío agradeceu mantendo o tipo e o ritmo sen que se lles derramase nin unha pinga de nada.
A versión do famoso hit número un en Radio Petarós "Son cheu, son cheu, son cheu Señor quen contigo quer falar" arrancou unha gran ovación.
Segundo fontes non contrastadas, Os Esparrexedores abandonaron Mamá Torrelia entre aplausos contidos, miradas de aprobación e a firme promesa de volver cando haxa vermú… ou cando non o haxa, que para eles iso xa é tradición

A tolemia do Psicópata de Baronzás con Roma

 


En A VIlavella apareceu de novo o temido Psicópata de Baronzás, esta vez cun plan máis ambicioso ca nunca: a romanización total do Couto Mixto Esparrexedor.
Todo empezou cando saíu do cine berrando: 
—“Acabo de ver Gladiator 2 y creo que debemos convertir A Vilavella en una Roma moderna. Estoy cansado de tanta chilaba y turbante.”
Ao día seguinte presentouse na praza cun casco de lexionario, sandalias con calcetíns e un pergamiño impreso en papel da impresora:
 —“Edicto I: Prohíbense as chilabas. Substitúense por túnicas. Edicto II: O polbo pasa a chamarse pulpus imperial.”
Tentou rebautizar o bar do pobo como Taberna Maximus, pero o taberneiro, sen levantar a vista, respondeu: —Aquí o único imperio é o da caña ben tirada.
O Psicópata, lonxe de renderse, iniciou a construción simbólica dun acueduto usando mangueiras de regar e ladrillos do galpón de Manolo, pero colapsou en cinco minutos, esmagado por unha cabra que se creu romana por erro.
Finalmente, declarou a romanización suspendida “por sabotaxe bárbara e falta de bocadillos”, e marchou pola estrada berrando: 
—¡Ave, Couto Mixto! Volverei cando haxa toga de inverno!
Desde entón, en Baronzás saben que cada vez que alguén ve unha película épica… algo raro vai pasar


lunes, 26 de enero de 2026

TRIFÓN DE TELLADA BIBLIOTECARIO DE CASNALOBA

 


El Guardián de las Letras de Casnaloba

​Nacido entre las brumas de la frontera, Trifón de Tellada es un hombre cuya vida desafía cualquier lógica geográfica. Su formación académica comenzó en la prestigiosa Escuela de Traductores de Toledo, donde aprendió el arte de tender puentes entre culturas, una habilidad que perfeccionó más tarde en las aulas de la Sorbona en París y en la mística Universidad de Chaguazoso.
Un Hombre de Acción y Palabra
​A pesar de su apariencia serena entre estantes de libros, Trifón es un hombre de un valor excepcional:

Héroe Condecorado: Es poseedor de la Cruz Laureada de San Fernando, la máxima distinción militar española, ganada en circunstancias que solo él y el frío de la montaña conocen.
​Servicio Público: Compagina su amor por el orden con su pertenencia a la comisión GRUMIR, estando siempre listo para la intervención rápida en emergencias.
Voz de la Noticia: Como Corresponsal de Prensa de A Vilavella, es el encargado de que nada de lo que ocurra en el puerto seco pase desapercibido para el mundo.
Hoy, bajo su gran turbante rojo —símbolo de su paso por tierras lejanas— y su chilaba a juego, custodia la Biblioteca de Casnaloba. Allí, entre la nieve de la A-52 y el silencio de los libros, Trifón sigue traduciendo el mundo para sus vecinos, siempre con la mirada puesta en el horizonte de Ourense y Madrid. 

miércoles, 13 de agosto de 2025

miércoles, 2 de julio de 2025

Hasta sempre Peleteiro !



 


EL CARDENAL DE MINGARABEIZA PUBLICA LA ENCÍCLICA "CONTRA PECCATA PERSEI"


 El ya cardenal de Mingarabeiza Humbertus publica en el periódico vespertino A Grila la encíclica "Contra peccata Persei" donde se razona y se culpa teológicamente al régimen de Sei Persei al ostracismo.

" Regimen Persei tyrannicum est: libertas sub calcario iacet.

Populus fame, timore, silentio premitur.

Iustitia periit, et fraus in solio sedet.

Tempus est surgere: vox libera non delenda es "

" Es un régimen amoral donde el ser humano es considerado una bazofia llegando a los extremos de practicar el canibalismo y la esclavitud"


lunes, 30 de junio de 2025

"O PIPÍ DA ORO" PUB DE A VILAVELLA

 


    En el corazón de A Villavella se alzaba majestuoso, o quizás un poco tambaleante, el antro más peculiar de la comarca: "O PIPÍ DA ORO". 
 

Dentro, el ambiente era... único. 

Unas chicas, con atuendos que dejaban poco a la imaginación y mucho a la fantasía, se contoneaban al ritmo de una música que parecía salir de una lavadora en apuros. 

Los clientes, la mayoría con turbantes de todos los colores y tamaños (observaban el espectáculo con una mezcla de asombro y sed. 

Y hablando de sed, en la barra reinaba, o más bien se imponía, la Chata. Una mujer tan baja que parecía una seta parlante y con una joroba que le daba un aire de misterio.

La Chata era la única que podía mantener a raya a la clientela.

Con una mirada era capaz de congelar los corazones de la clientela.

Lo más irónico de O PIPÍ DA ORO era su letrero a la entrada: "PROHIBIDO EL ALCOHOL". Una norma que, por supuesto, nadie seguía. 

Las mesas estaban repletas de botellas de todo tipo, y el tintineo de los vasos era la banda sonora oficial del local..

Así era O PIPÍ DA ORO, un lugar donde lo absurdo era la norma, la prohibición era una sugerencia y la Chata, con su imponente seriedad, era la guardiana de un caos maravillosamente divertido.

lunes, 23 de junio de 2025

Alarma en la República de Mingarabeiza: Cabezón de la Sal y la temida Máquina de Calor

 

CHAGUAZOSO — La tensión entre el Reino de Sei Persei y la República de Mingarabeiza alcanza nuevas cotas tras la revelación de que el profesor Cabezón de la Sal, reputado físico termodinámico y agitador de sobremesas, se encuentra desarrollando un arma de capacidades infernales en los laboratorios subterráneos de la Universidad Autónoma de Chaguazoso (UAC).

Bajo el nombre en clave “La Máquina de Calor”, este artefacto ha sido descrito por fuentes cercanas al rectorado como “un sol portátil capaz de derretir empanadas a distancia” y “una amenaza directa al equilibrio climático y diplomático de la región mixta”.

El aparato, compuesto por un núcleo de sal fundida, espejos medievales rescatados de un convento de A Grova y un sistema de turbinas alimentado por decibelios patrióticos, estaría aún en fase experimental. Sin embargo, imágenes filtradas por un estudiante anónimo muestran una estructura con forma de hórreo blindado que emite un zumbido continuo acompañado de olor a churrasco.

Amenaza directa a Mingarabeiza

La Cancillería de Mingarabeiza ha emitido un comunicado de urgencia calificando el proyecto como “acto hostil disfrazado de innovación científica” y ha convocado una cumbre extraordinaria en el Refuxio da Moura para tratar la amenaza. Según el portavoz oficial, “non temos medo, pero estamos a suar coma chourizos, literal e metaforicamente”.

¿Autonomía académica o conspiración imperial?

El profesor Cabezón de la Sal, que en su tesis ya había propuesto “una física termopolítica para la dominación térmica de regiones tibias”, ha sido vinculado en múltiples ocasiones al sátrapa Sei Persei. Visto recientemente en una procesión de antorchas organizada por Los Mercenarios de Verín, su lealtad a la república ha sido puesta en entredicho por numerosos colectivos de estudiantes que denuncian la “militarización dos créditos de libre configuración”.

El Reino de Persei, por su parte, no ha negado la existencia del proyecto y ha advertido que “os ensaios térmicos forman parte do adestramento disuasorio habitual nas súas dependencias científicas”.

La comunidad internacional reacciona

Organizaciones como TapirWatch y AIRE (Asociación de Imaxinarios Represaliados Empanadeiros) han pedido una investigación urgente. El Alto Comisionado para el Control de Radiación de Chaguazoso se ha desplazado al lugar, aunque se le vio sudando copiosamente y abandonando las instalaciones tras solo 6 minutos de inspección.

La pregunta que sobrevuela la frontera es clara:
¿Será la Máquina de Calor el comienzo del verano nuclear en el Couto Mixto?

viernes, 20 de junio de 2025

Los Mercenarios de Verín e o Mercado Ilegal de Tapires do Río Pentes

 

Dicen os máis vellos que, nas curvas do río Pentes, cando a auga baixa espesa e cheira a cebola cocida, está a piques de pasar algo gordo. E esa vez, pasou.


Sei Persei, líder absoluto e algo constipado, recibira informes de que un mercado clandestino estaba a traficar con tapires amaestrados, tapires de carreira e incluso un tapir vidente que lía o futuro nas patacas. O sátrapa, furioso, exclamou:

—Quero ese mercado pulverizado, tapires incluídos. ¡Mercenarios, en formación!

Ao mando da operación, coma sempre, ía o Comandante Siro, home de man firme, ideas confusas e moita pose. Ao seu carón, destacaba unha figura rechoncha, encarnada de cara e perigosa de alento: o Sargento Cebolón.

O plan era claro: descender polo río nunhas barcas confiscadas ao club de piragüismo de Tamagos e sorprender o mercado. A camuflaxe consistía en batas de veterinario e gafas de sol.

Unha vez no campamento tapireiro, infiltrados entre postos de empanadas sen selo e criadores de tapires con acento andaluz, Siro ergueu o puño. A orde foi clara:

—Cebolón, activa o protocolo ceboleiro.

O sargento, sen dúbida nin piedade, abriu o zurrón de cebolas vellas que levaba sempre ao lombo. O cheiro foi inmediato e devastador. Os tapires entraron en pánico. Os tratantes caeron de xeonllos. Un dos postos prendeu lume só polo vapor.

—Non era químico. Era gastrónomico. —explicaría máis tarde o parte oficial.

En medio do caos, os Mercenarios de Verín tomaron control da situación. Don Tapiro, líder da rede, foi capturado mentres tentaba agocharse debaixo dun tapir disfrazado de cabra.

A operación foi un éxito rotundo. O río quedou libre, os tapires foron levados ao Foso Real de Persei, e a camiseta de Cebolón foi queimada por precaución.

Desde aquela, ningún tapir volveu baixar polo Pentes sen salvoconduto e ambientador oficial.